เมื่อก้าวแรกในโลกหล้า...คือเสียงร้องที่ต่างระดับ ในห้องสี่เหลี่ยมกรุกระจกนิรภัยที่ควบคุมอุณหภูมิไว้ราวกับฤดูใบไม้ผลิอันเป็นนิรันดร์ เสียงทารกเพศชายผิวขาวเนียนละเอียดแผดร้องจ้า เป็นเสียงร้องที่ประกาศชัยชนะเหนือความขัดสนทั้งปวง เขาถูกห่อหุ้มด้วยผ้าฝ้ายอียิปต์ถักทอละเอียด อ้อมกอดแรกที่รองรับไม่ใช่เพียงมืออันสั่นเทาด้วยความปิติของผู้เป็นแม่ หากแต่เป็นโครงข่ายแห่งความมั่งคั่งที่ปูทางไว้ตั้งแต่ยังเป็นเพียงตัวอ่อนในครรภ์ น้ำนมหยดแรกที่จะรินไหลเข้าสู่ปากเล็กๆ นั้น แลกมาด้วยมูลค่าที่คนกลุ่มหนึ่งอาจต้องหลังขดหลังแข็งไปชั่วชีวิต ที่นี่...โลกเริ่มต้นด้วยกลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อเกรดพรีเมียม และแสงไฟวอร์มไลท์ที่นุ่มนวลราวกับจะปลอบประโลมว่า "เจ้าไม่ได้มาเพื่อดิ้นรน แต่มาเพื่อเป็นเจ้ากรุงลงกา" ทว่า ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องแถวสังกะสีท้ายซอยคฤหาสน์หรูหราแห่งนั้น กลิ่นอายคาวฝนปนกลิ่นควันท่อไอเสียโชยเตะจมูก เสียงฟ้าร้องครืนครั่นภายนอกกลบเสียงร้องไห้อันแหบแห้งของทารกอีกคนหนึ่งที่เพิ่งลืมตาดูโลกบนเบาะนอนเก่าคร่ำ ทารกน้อยผิวกายแดงก่ำ ขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าเช็ดตัวผืนบางที่ผ่านการซักจนซีดจาง แม่ผู้เห...
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น